Charakterystyczną cechą tych różnych form zrzeszeń 
i porozumień było oparcie działalności na zasadach wzajemności i solidarności. Wspólnoty ryzyka powstawały najwcześniej w tych dziedzinach, w których gospodarka towarowopieniężna miała stosunkowo największe znaczenie, a zarazem tam, gdzie niebezpieczeństwo zagrażające działalności gospodarczej człowieka i jego życiu było największe. Dotyczyło to przede wszystkim działalności handlowej, transportowej 
i rzemiosła.

Już za czasów Hammurabiego (ok. 2 tys. lat p.n.e.) znane były umowy uczestników karawan w krajach Bliskiego Wschodu. Zobowiązywali się oni wspólnie pokrywać ewentualne szkody poniesione przez każdego uczestnika takiej umowy. Przedmiotem umów były przede wszystkim szkody poniesione w zwierzętach jucznych. Jeżeli jeden z uczes-
tników umowy stracił zwierzę juczne, pozostali członkowie skła-
dali odpowiednią sumę, która miała tę stratę wyrównać.

Historia ubezpieczeń w Polsce

W Polsce pierwsze przejawy realizacji idei ubezpieczeń pojawiły się już w XVI i XVII wieku. 
W niektórych miastach powstały tzw. porządki ogniowe, które stanowiły zorganizowaną pomoc sąsiedzką. Powoływano także kasy ogniowe, które można zaliczyć do zaczątków towarzystw ubezpieczeń wzajemnych. Pierwsze kasy ogniowe, mające charakter quasi towarzystw ubezpieczeniowych, oparte na składce pobieranej z góry, powstały w I połowie XVII wieku. Ich celem było udzielanie pomocy pogorzelcom. Do najbardziej znanych należały kasy miast Poznania, Leszna, Wschowy i Wronek. Pierwsze zakłady ubezpieczeń na ziemiach polskich powstały podczas rozbiorów Polski na przełomie XVIII i XIX wieku, głównie na terenach zaboru pruskiego.